Po zlokalizowaniu obiektu echosondą wykonano w dniu 15 maja 2008 roku nurkowania na pozycji: φ =55° 01,272’N λ = 18° 18,627’ E (pozycja wnioskowania była określona w układzie odniesienia EURO 1950, natomiast pozycja nurkowania WGS 84). Natrafiono tutaj na wrak kutra rybackiego typu B-25s, lekko przechylony na prawą burtę. Dobry stan zachowania (brakuje tylko masztów, nad wejściem w zejściówce do pomieszczenia dziobowego widoczny jeszcze napis Bóg z nami) wskazuje, że zatonął on niedawno. Głębokość dna 44 m, najmniejsza głębokość nad wrakiem 36,6 m. Jest to zapewne kuter WŁA-87, który według opisów miał zatonąć 11,5 NM na północ od Władysławowa w 1984 roku.
24 metrowej długości stalowy kuter typu B-25s, zbudowany w Gdyńskiej Stoczni Remontowej w roku 1966 roku. Pierwotnie oznaczony jako KOŁ-160, pływał pierwotnie we flocie Przedsiębiorstwa Połowów i Usług Rybackich BARKA w Kołobrzegu. Po latach użytkowania, kiedy koszty jego eksploatacji zaczęły wzrastać został wystawiony na sprzedaż. Jego stopień zużycia w stosunku do zużycia dopuszczalnego został określony przez eksperta Polskiej Izby Handlowej na 65%. W październiku roku 1983 jego nowym właścicielem zostaje 36 letni szyper z Władysławowa – Marian Skoczke. WŁA-87 był drugim kutrem o tej nazwie należącym do Mariana Skoczke. Pierwszym był zakupiony KOŁ-57, zarejestrowany jako WŁA-87, po kilku latach sprzedany do Jastarni, pływający potem pod nazwą JAS 24.
Ciężkie, czarne chmury nie wróżyły szybkiej poprawy pogody. Niebo, z którego strzelały ogniste pioruny, jeżyły włosy na głowie. Drzewa uginały się pod dującym wiatrem... ups... to nie ta bajka :-)
Był piątek 13-go. Mimo to, przylot Jacka odbył się bez niespodzianek. Pogoda, jak na Irlandię w marcu, tez była całkiem obiecująca.
Po przyjeździe do domu i napełnieniu żołądków pysznym orientalnym daniem, przygotowanym przez moja lepszą połowę, zabraliśmy się za teorię. Wtedy pierwszy raz dowiedziałem się, że nie umiem zaplanować najprostszego nurkowania i że przystanek końcowy ( jedyny ) podczas nurkowania ''no deco'' powinien przejść do historii.
Wybrałem się odwiedzić niedawno otwarty basen na Warszawskim Żeraniu. Basen należy do Centrum Sportów Ekstremalnych MARTJACK przy ulicy Płochocińskiej 65. Centrum znajduje się a przemysłowym terenie, a centralnym punktem są ogromne betonowe silosy. Wnętrze jednego z nich zostało przekształcone w basen .
Nie ma kłopotu z parkowaniem samochodu, można podjechać ze sprzętem pod samo wejście. Na parterze znajduje się sprężarkownia. Istnieje możliwość wypożyczania sprzętu.
Wejście do basenu znajduje się na drugim piętrze, do wyboru albo schody albo winda… Na poziomie wejścia na basen znajdują się pomieszczenia w których można się przebrać. Potem już tylko kilka kroków i znajduję się na platformie nad lustrem wody we wnętrzu silosu o średnicy 9 metrów. Od lustra wody do sufitu przynajmniej 15 metrów…. Może kiedyś zaleją go do pełna ? Głębokość dziś prawie 9 metrów ale podobno poziom wody opadł i mają uzupełnić do 10 m.
Kiedy pierwszy raz zobaczyłem ten sposób mocowania ustnika uznałem, ze rozpadnie się w okolicy 3 dnia używania.
Ale… w miedzyczasie pękło mi kilka opasek samozaciskowych „trytytek”, używanych na innych ustnikach, a to mocowanie wytrzymało już 3 lata… wiec może coś w tym jest?
Jeżeli przeszkadza Ci odstająca i często ostra część zapięcia ustnika czy opaski samozaciskowej, albo po prostu uznasz to rozwiązanie za solidniejsze, to do dzieła…..
8 grudnia 2009 miałem przyjemność uczestniczyć w "wieczorze rebreatherowym" zorganizowanym w Centrum nurkowym Scuba Training przez dwóch Instruktor Trenerów ITDA - Jacka Lubowieckiego i Marcina Krysińskiego. Była to bardzo obszerna prezentacja różnych typów rebreatherów wraz z wyjaśnieniem podstaw ich działania, dodatkowo wpleciona w historię ich powstawania .
Całą prezentacja poprowadzona była przystępnym językiem z dużą dozą humoru. Wszystko poparte wieloma przykładami z praktyki nurkowej obu IT. Dodatkowo, na sali naliczyłem aż 13 różnych rebreatherów więc przykładom praktycznym nie było końca.
